KİMSESİZ BEN
Gereksiz bir boşluk var içimde.Sahte bir huzur,yapma bir gülücük,çalıntı bakışlar,taş olmuş bir kalp,buzdan parmaklar,mühürlenmiş dudaklar,kimsesiz kollar,nafile haykırışlar,nihayetsiz gözyaşları..Kimsesiz bir kızım ben.
Uzun sohbetler yaparım kendi kendime,kendimle,kimseyle,kimsesizliğimle.Gece yarıları uyanıp kalp kırıkları toplar,çöpe atarım.Her bir kalpte benden de eksilir parçalar.Bir yanım sızlar.Ama üzülmem,üzülemem.Taştan bir kalbim var benim.Çoktan dondu kaldı yerinde.Bende mi acaba gerçekten?Bıraktım ya da birinde ölesiye severken.
Soluksuz yağmurlarda sırılsıklam koşarım sokaklarda.Her damla bir aşk acısı,güç katarlar bedenime.Kilit olurlar yüreğime.Çamurlarda örselerim ara sıra.Ama düşmem,düşemem.Çoktan kirlendim ben.Etki etmez sudan toprak,yok edemez varlığımı ya da neye yarar var kılsa yokluğumu..
Çılgın tatil günleri,güneşle yansıyıveririm her bedende farklı ben.Gölge olup güneşin öbür yüzünü, karanlığı yansıtırım güneşten kamaşan gözlere kaldırım taşları üzerinde.Her gülücükte bir umut ve her gölgede bir korku doğar içlerine.Sönüp kalır gülücükler yüzlerde.Peki ya ben?Ben gülmem,gülemem.Çoktan hissizleşti dudaklarım öptüğün andan öteye.
Uykusuz sabahlarımda sımsıkı yumarım gözlerimi.Ben karanlığa,karanlık bana hasret.Ben geceye,gece bana kardeş.Güneş ışınları ağlatır,yorar bedenimi tıpkı yeni bir umut gibi.Kırar ,yeniden yok eder beni.Yalnızlığa sevkedip,sihirli cazibesiyle içinde boğar vaat ettiği o müthiş parıltıyla.
Her ışık senden bir haber daha demektir ruhuma ve her gün yeni bir umut senden.Oysa gece gittiğin günü anlatır,gelmeyeceğin gerçeğini sızdırır ruhuma.
Sahtedir güneş,gelip geçer.İnsan da öyledir sever biter.Geride bıraktığı karanlığa ,arkasından başlayan geceye hiç aldırış etmez.Bütün gün gösteriş yapıp kaybolur bencilce.Oysa gece karanlığın ortasında ay ışığı sunar önümüze.Teselli verir umut değil.İlaç olur yaralara.Ertesi gün yeniden,yeniden..Güzeldir güneş ve bencil.Ay ışığı ise mütevazi ve ılık.Sıcağıyla yakacak kadar açtır güneş.Tıpkı aşkın yaktığı gibi.
Peki ya ben?Bir yerde tutunamadım ben sensizken ,bilemedim gece misin gündüz müsün.Yanamadım seninle ilelebet ya da sızamadım ruhuna yakamoz misali.Benden geriye bir ruh kaldı ; aslında ruhum orta yerde kaldı.Ne senle olmanın farkına vardı ne de kendini sensizlikte başa sardı.
Duygularımı yitirdim aniden.Bomboşum şimdi.Kızgın olamam neye kızacağımı bilmeden , bağışlayamam seni sen suçluluk duymazken.Dert yanamam kimseye,kimsem kendim olmuşken.Ne diyeyim ki daha kimsesiz bir kızım ben.
Gereksiz bir boşluk var içimde.Sahte bir huzur,yapma bir gülücük,çalıntı bakışlar,taş olmuş bir kalp,buzdan parmaklar,mühürlenmiş dudaklar,kimsesiz kollar,nafile haykırışlar,nihayetsiz gözyaşları..Kimsesiz bir kızım ben.
Uzun sohbetler yaparım kendi kendime,kendimle,kimseyle,kimsesizliğimle.Gece yarıları uyanıp kalp kırıkları toplar,çöpe atarım.Her bir kalpte benden de eksilir parçalar.Bir yanım sızlar.Ama üzülmem,üzülemem.Taştan bir kalbim var benim.Çoktan dondu kaldı yerinde.Bende mi acaba gerçekten?Bıraktım ya da birinde ölesiye severken.
Soluksuz yağmurlarda sırılsıklam koşarım sokaklarda.Her damla bir aşk acısı,güç katarlar bedenime.Kilit olurlar yüreğime.Çamurlarda örselerim ara sıra.Ama düşmem,düşemem.Çoktan kirlendim ben.Etki etmez sudan toprak,yok edemez varlığımı ya da neye yarar var kılsa yokluğumu..
Çılgın tatil günleri,güneşle yansıyıveririm her bedende farklı ben.Gölge olup güneşin öbür yüzünü, karanlığı yansıtırım güneşten kamaşan gözlere kaldırım taşları üzerinde.Her gülücükte bir umut ve her gölgede bir korku doğar içlerine.Sönüp kalır gülücükler yüzlerde.Peki ya ben?Ben gülmem,gülemem.Çoktan hissizleşti dudaklarım öptüğün andan öteye.
Uykusuz sabahlarımda sımsıkı yumarım gözlerimi.Ben karanlığa,karanlık bana hasret.Ben geceye,gece bana kardeş.Güneş ışınları ağlatır,yorar bedenimi tıpkı yeni bir umut gibi.Kırar ,yeniden yok eder beni.Yalnızlığa sevkedip,sihirli cazibesiyle içinde boğar vaat ettiği o müthiş parıltıyla.
Her ışık senden bir haber daha demektir ruhuma ve her gün yeni bir umut senden.Oysa gece gittiğin günü anlatır,gelmeyeceğin gerçeğini sızdırır ruhuma.
Sahtedir güneş,gelip geçer.İnsan da öyledir sever biter.Geride bıraktığı karanlığa ,arkasından başlayan geceye hiç aldırış etmez.Bütün gün gösteriş yapıp kaybolur bencilce.Oysa gece karanlığın ortasında ay ışığı sunar önümüze.Teselli verir umut değil.İlaç olur yaralara.Ertesi gün yeniden,yeniden..Güzeldir güneş ve bencil.Ay ışığı ise mütevazi ve ılık.Sıcağıyla yakacak kadar açtır güneş.Tıpkı aşkın yaktığı gibi.
Peki ya ben?Bir yerde tutunamadım ben sensizken ,bilemedim gece misin gündüz müsün.Yanamadım seninle ilelebet ya da sızamadım ruhuna yakamoz misali.Benden geriye bir ruh kaldı ; aslında ruhum orta yerde kaldı.Ne senle olmanın farkına vardı ne de kendini sensizlikte başa sardı.
Duygularımı yitirdim aniden.Bomboşum şimdi.Kızgın olamam neye kızacağımı bilmeden , bağışlayamam seni sen suçluluk duymazken.Dert yanamam kimseye,kimsem kendim olmuşken.Ne diyeyim ki daha kimsesiz bir kızım ben.
